Korneel Bostyn verzamelt kleurendia's, vooral uit de Tweede Wereldoorlog. Hij vertelt over zijn verzameling.
Ik heb altijd al een fascinatie gehad voor geschiedenis. Ik vind het leuk om me in te leven over hoe de wereld er vroeger uitzag. Ik ben sowieso een beeldend persoon en met oude foto's kun je je inleven in een andere tijd.
Wat mij zo aanspreekt aan kleurendia's is dat het analoge beelden zijn. Daar zit iets romantisch in. Het is een leuk idee om te weten dat de fotograaf dat object ooit ook echt in zijn of haar handen heeft gehad. Een dia is klein en fragiel en toch bevat het een wereld die ooit echt heeft bestaan.
Ik ben oorspronkelijk begonnen met het verzamelen van kleurendia's uit de Tweede Wereldoorlog. In die tijd was kleurenfotografie nog helemaal nieuw. De Amerikanen brachten in 1936 Kodachrome op de markt en Nazi-Duitsland wou niet achterblijven. Dus twee jaar later kwamen ze met hun eigen kleurenfilm, Agfacolor.
Kodachrome staat bekend om haar rijk en diep kleurenpalet. De kleuren van Agfacolor zijn meer pastel-achtig. Ze hebben dus elk een andere sfeer. Veel Kodachrome foto’s tonen het dagelijkse leven in Amerika. Agfacolor heeft veel oorlogsbeelden, omdat het nu eenmaal oorlog was op het Europese continent.
Er werd toen dus al volop in kleur gefotografeerd, terwijl we de Tweede Wereldoorlog bijna enkel met zwart-witbeelden associeren. Maar die kleurenfoto's konden destijds nog niet worden afgedrukt. Daardoor zien we in geschiedenisboeken vooral die grauwe zwart-witfoto’s.
Omdat kleurendia's zo kwetsbaar zijn is er door de jaren heen veel verloren. Ze werden vaak weggegooid. Mensen kenden de waarde niet. Daarom zijn de kleurendia’s die vandaag nog bestaan vaak zeldzaam.
Mijn dia’s tonen zeker niet alleen zware oorlogsthema's. De meeste kleurendia's tonen vooral familietaferelen of straatbeelden. Vooral die laatste categorie vind ik interessant.
Wat me opvalt wanneer ik naar mijn oude kleurendia's kijk is hoeveel kleurrijker de wereld vroeger leek. Winkels, auto's, kleren en zelfs reclame hadden veel meer kleur dan vandaag. Nu is alles zo grijs, zwart en wit.
Dia’s vanaf de jaren zeventig spreken me minder aan. Waarschijnlijk omdat die te dicht bij onze eigen leefwereld aanleunen. De kwaliteit van de kleurendia’s werd ook minder waardoor ze sneller naar magenta/paars verkleurden. Ik verzamel enkel beelden die in goede staat verkeren.
Ik verzamel ook andere zeldzame foto's maar alleen als ze echt uniek zijn. Onlangs vond ik op een veiling vier autochromen van Amsterdam uit 1908. Autochromen waren de eerste commercieel succesvolle vorm van kleurenfotografie. Ze werden gemaakt met gekleurde aardappelzetmeelkorrels die op een dunne glasplaat werden aangebracht. Ze zijn erg fragiel.
Deze autochromen behoren tot de vroegste kleurenfoto's van Amsterdam. Ik betaalde er 207 euro voor.
Er zijn heel wat verzamelaars van oude kleurendia's. Daardoor kunnen prijzen hoog oplopen.
Soms twijfel ik of ik mijn dia's moet publiceren. Zodra een beeld voor iedereen toegankelijk wordt kan dat de verzamelwaarde verminderen. Maar ik vind ook dat foto's gemaakt zijn om bekeken te worden. Niemand maakt een foto met de bedoeling het jarenlang in een kast te verstoppen.